Idę przez jesienny park
Ludzie wokół biją mnie szczęściem w twarz jakby z liścia
Obym się ocknął, obudził i wrócił wreszcie do błogostanu
dziecięcej nieświadomości, niewiedzy i spontanicznej radości
Pośród tej krainy malowanej cierpieniem, pustką i zwątpieniem,
Gdzie los beznamiętnie kpi sobie z każdego nawet wysiłku
a bóg śmieje się w twarz z misternych planów.
Żyj chwilą, powiadają. A potem dodają, że nie masz za co żyć.
Nawet osłodzić herbaty nie można.
Bo niezdrowo i umrzeć można.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz